به گزارش پایگاه خبری شهرداران در دوره مدیریت محمد پیری، آنچه در رویکرد شهرداری محمدیه قابلیت تأمل دارد، تلاش برای عبور از تلقی تکبعدی از توسعه و حرکت به سوی الگویی چندوجهی، متوازن و آیندهنگر است؛ الگویی که در آن عمران شهری، توسعه زیرساختی، محیط زیست، حملونقل، خدمات عمومی و سرمایه اجتماعی، نه حوزههایی منفک، بلکه اجزای بههمپیوسته یک منظومه توسعه محسوب میشوند.
در چنین نگرشی، اجرای پروژههای عمرانی تنها زمانی واجد ارزش راهبردی است که به ارتقای کیفیت زیست شهری منتهی شود. توسعه زیرساختهای ارتباطی، ساماندهی حملونقل عمومی، گسترش فضاهای سبز، ارتقای ظرفیتهای خدماتی و توجه به الزامات مدیریت بحران، هر یک بخشی از پاسخ به مسئله پیچیده زندگی شهریاند. اهمیت این رویکرد در آن است که شهر را نه مجموعهای از پروژههای پراکنده، بلکه نظامی متشکل از نیازها، کارکردها و مناسبات متقابل میبیند.
وجه دیگر این رویکرد را باید در اهمیت یافتن مطالعات کارشناسی و پیوند میان دانش تخصصی و تصمیمسازی اجرایی جستوجو کرد. مدیریت شهری در تراز توسعهگرا، نمیتواند صرفاً بر تجربههای اجرایی یا تصمیمهای روزمره متکی باشد؛ بلکه نیازمند شناخت علمی مسائل، اولویتبندی منابع و ارزیابی پیامدهای سیاستهاست. ارتقای جایگاه سازمانی شهرداری محمدیه به درجه ۹ نیز در کنار سایر اقدامات ساختاری، از منظر ظرفیتسازی نهادی قابل بررسی است.
البته معیار نهایی ارزیابی هر الگوی مدیریتی، نه صورتبندیهای نظری و نه حتی فهرست پروژههای افتتاحشده، بلکه میزان تأثیر آن بر زندگی واقعی مردم است. عدالت در دسترسی به خدمات، رضایتمندی عمومی، سرزندگی اجتماعی، امنیت، پایداری محیطی و فرصتهای برابر برای برخورداری از امکانات شهری، شاخصهایی هستند که باید در سنجش کارنامه مدیریت شهری مورد توجه قرار گیرند.
محمدیه، برای آنکه صرفاً شهری در حال گسترش نباشد و به شهری واجد کیفیت زندگی تبدیل شود، به مدیریتی نیاز دارد که میان امروز شهر و افق آینده آن پیوند برقرار کند و در این میان رویکرد چندبعدی محمد پیری را میتوان در همین چارچوب تحلیل کرد. تلاشی برای عبور از اداره روزمره شهر و نزدیک شدن به منطق حکمرانی توسعهمحور؛ منطقی که در آن، غایت مدیریت شهری نه صرفاً ساختن شهر، بلکه ارتقای کیفیت زندگی در آن است.