به گزارش شهرداران و روابط عمومی مرکز مطالعات و برنامه ریزی شهر تهران، نشست تخصصی «راهنمای احصا و اولویتبندی نظام مسائل عمومی برای سیاستگذاری در شهر تهران» با حضور پویا امینلاری مجری طرح، علی علاءالدینی، مدیر کل برنامهریزی، بودجه و کنترل عملکرد شهرداری تهران، مرجان شرفی، ناظر طرح و عضو هیأت علمی دانشگاه هنر، عبدالوهاب شهلیبر، عضو هیأت علمی مرکز تحقیقات راه و شهرسازی و شراره عظیمی دبیر نشست و مدیر گروه پایش و ارزیابی سیاستهای شهری مرکز مطالعات و برنامه ریزی شهر تهران برگزار شد.
در ابتدای جلسه عظیمی، دبیر نشست احصاء مسائل شهری را فرآيندی چند سطحی، ميان رشتهای، با روشی تركيبی و نيازمند سازوكاری پيوسته و نهادی معرفی کرد و با بیان اینکه تهران به عنوان بزرگترین کلانشهر کشور و منطقه و همچنین پایتخت ایران با مسائل و چالشهای گسترده، متعدد و پیچیدهای روبروست، افزود: متخصصان شهری برای تسهیل در پرداختن به مسائل در جهت رفع آنها، به دستهبندی و طبقهبندی متفاوتی بنا بر دیدگاه و رویکردهای مختلف اهتمام گزیدهاند.
وی ادامه داد: از دیگر سو مدیران شهری نیازمند آشنایی با این طبقهبندیها و رویکردهایشان و در نتیجه انتخاب نظام مسائل شهری تهران هستند تا بتوانند با اولویتبندی آنها جهت اتخاذ تصمیمات استراتژیک و سیاستگذاری شهری به بهترین نحو اقدام کنند و در واقع مدیران شهری به منظور اجتناب از جبههگیری در فرآیند تصمیمسازی و سیاستگذاری به نفع یا برخلاف عناصر و گروههای خاصی از ذینفعان و بهرهوران شهری و صاحبان قدرت بایستی رویکردی مسأله محور در سیاست شهری داشته باشند و با تمامی جوانب چالشها و مسائل شهری آشنا و از اولویتبندی آنها مطلع باشند.
در ادامه جلسه علاءالدینی، مدیر کل برنامهریزی، بودجه و کنترل عملکرد شهرداری تهران سخن خود را با انتقاد از فقدان نظام برنامهریزی راهبردی و منسجم در مدیریت شهری تهران آغاز و اظهار داشت: شیوۀ کنونی برنامهریزی جامع (و غیرراهبردی) نمیتوانند همۀ فعالیتهای شهرداری را پوشش دهند. وی از بابت مناسبت زمان ارائۀ بحث با آستانۀ تدوین برنامه آینده پیشرفت تهران ابراز خرسندی کرد و توجه کارشناسان را در ادامه کارشان به وجود دو دوگانۀ کنونی در مدیریت شهری تهران یعنی بوروکراسی – دمکراسی و سیاست – عدالت جلب کرد.
به گفته وی در شرایط کنونی برنامهریزی در تهران، پایش برای میزان اثربخشی سیاستها در رفع مسائل وجود ندارد. همچنین لازم است مرحلهای دائمی برای احصای مشکلات در برنامهریزی پیشبینی شود. در نبود این مرحله روندهایی غیرمنسجم و گاه پیشبینی نشده به مسایلی خاص اولویت میدهند.
علاءالدینی در پایان به عنوان یک نقطۀ قوت، مرجعیت تهران در کل شهرهای کشور را مورد تأکید قرار داد و عنوان کرد: تدوین یک نظام خوب در تهران به راحتی در کل کشور قابل تکثیر خواهد بود. همچنین روابط متقابل تهران با سایر پایتختهای جهان اسلام حایز اهمیت برای بررسی محسوب می شود.
امینلاری، مجری طرح در سخنان خود گزارشی از فرآیند و دست یافتههای پژوهش را ارائه نمود و خاطرنشان کرد: در روند انجام پژوهش و پس از مصاحبه نیمهساختاریافته با 21 نفر از صاحبنظران، 10 مسأله کلیدی به طور خاص توسط آیندهپژوهان در خلال مصاحبهها به عنوان مسائل آینده شهر تهران معرفی شده بود. با وزندهی این مسائل طبق روش پیشبینی شده اولویتبندی مسائل شهر تهران انجام گرفت که به ترتیب آلودگی، کمبود ناوگان حمل و نقل عمومی و مشارکت عنوان شد. وی الگوی احصاء و اولویتبندی مسایل تهران را به عنوان دستاورد اصلی پژوهش و حاصل از مطالعات انجام شده، ارائه نمود.
در ادامه این جلسه تخصصی شهلیبر، عضو هیأت علمی مرکز تحقیقات راه و شهرسازی گفت: سیاستگذاری شهری ما عملاً نه با پیشنگری اهداف بلندمدت بلکه معمولاً در شرایط بحران (پس از مواجهه با معضلات حاد) صورت میگیرد. وی سپس با توجه به لزوم برقراری تمایز میان مسائل اجتماعی و مسائل عمومی، توجه به تفاوت دیدگاههای مختلف را در وزندهی اولویتهای شناسایی شده مهم دانست. همچنین تعارض میان مسائل شهری و سیاسی را گوشزد کرد و یک عامل عدم تخصیص بودجه و تمرکز بر مسائل شهری را عدم طرح آن در مسائل کلان کشوری دانست.
شرفی، عضو هیأت علمی دانشگاه هنر و ناظر طرح توجه همزمان به چالشهای رویهای و محتوایی را در شکلگیری نظام مسائل لازم دانست و پس از مرور پژوهشهای جهانی مرتبط با این موضوع، یک چالش رویهای مشترک یعنی مشارکت را در صدر نظام مسائل جهان معرفی نمود.
اولویتبندی نظام مسائل عمومی برای سیاستگذاری در شهر تهران
به گزارش شهرداران و روابط عمومی مرکز مطالعات و برنامه ریزی شهر تهران، نشست تخصصی «راهنمای احصا و اولویتبندی نظام […]
